Zuid-Kennemerland
De dag begon veelbelovend, mooi weer, op de fiets langs de randweg richting ijsbaan prachtige grashalmen in het vroege tegenlicht. Bij het wegzetten van de fiets - ik had nogal wat regen attributen meegenomen - merkte Liesbeth op dat je gewoon een droge dag moet wensen!
En, dat heeft gewerkt!
In de bus een voor ons nieuwe chauffeur, Yvonne en Loulou waren de reisleiding, Yvonne hoopte dat ze het net zo goed konden als Inge, die altijd als een moeder voor iedereen zorgde op reis en erg wordt gemist.
Helaas was er niet voldoende koffie voor iedereen in de bus, Yvonne en Loulou probeerden van alles om de koffiemachine aan de praat te krijgen. Helaas, de reisgenoten achterin de bus hadden ‘vette pech’. Bij de eerste tuin, Erf Klein Rassert in Hoevelaken, werd dat snel goedgemaakt met goeie koffie en appelschuitjes.
Henk en Marianne Korthorst hebben in de loop van 20 jaar deze landschappelijke tuin van 5400 m2 gevormd tot wat hij nu is. Henk vertelde het nodige over de boerderij uit 1898 en bijgebouwen zoals een bakhuisje en uilenschuur. Een eindelijk bloeiende zeldzame plant kreeg de aandacht evenals de tienduizenden bloeiende rozen die over een schuur bloeiden. De tip van Henk om bij de aanleg van een tuin vooral te letten hoe de zon de tuin bereikt is voor ons gesneden koek, lijkt me. Veel aandacht is gegaan naar de heggen - verschillend van hoogte en vorm - die de tuin mooi tot zijn recht laten komen in het omringende landschap van weilanden en koeien. In de schuur wonen al jaren kerkuilen die elk jaar een nest groot brengen.
Tuin 2, ‘Op de Haar’ ligt in de bossen bij Hoevelaken, bij een groot landhuis, bewoond door een John en Joyce Ramsbotham, een unieke tuin in een historisch rabattenbos (verhoogd veen). Ook hier stond de koffie uitnodigend klaar en kregen we een korte uitleg over de tuin.
De temperatuur steeg inmiddels richting 32 graden, gelukkig was deze tuin grotendeels in een bosperceel aangelegd, genoeg schaduw. In het bosperceel stonden talloze bordjes met namen van planten, waarvan een groot deel lijdt onder de droogte vermoed ik. De bospercelen hadden thema’s die me in de warmte een beetje ontgaan zijn. Wel zag ik prachtige moeraslantaarns (invasieve exoot helaas) die ik eerder in de Japanse tuin bij Clingendael Den Haag had gezien. Jammer dat het een niet gewenste soort is, ze zijn imposant. Met Engelse gastvrijheid werd vervolgens een lunch geserveerd, de meeste reisgenoten hadden een schaduwplekje bemachtigd. Heerlijke koude soep, broodjes, aardbeien met room, heerlijk!
Het volgende reisdoel was kwekerij de Hessenhof in Ede. In de bus gaf Yvonne de tip om de gewenste planten alvast online op te zoeken om zo de planten makkelijker te kunnen vinden op de kwekerij, de planten staan in gecodeerde volgorde. Mijn lijst was snel gemaakt met de bijbehorende codes: K3 voor de fragaria en baptisia op W2. De kwekerij houdt een zomerstop.
Niet alle planten waren op voorraad, toch zag ik de winkelkarretjes behoorlijk gevuld langskomen. De warmte begon me parten te spelen, de moerbedden heb ik niet bezocht, ik zal nog een keer terugkeren op deze bijzondere kwekerij!
De terugreis verliep redelijk en Yvonne bedankte ons. Ze had niet 1 keer boos hoeven te worden! De chauffeur kreeg applaus, ze is een kei in achteruitrijden, de koffiemisser in de ochtend was alweer vergeten. Yvonne en hulptroepen, het was een prima georganiseerde tocht, dank jullie wel!
Marja Floor
“Vijf jaar geleden ging de reis naar Zuylenstein in Utrecht en vroeg Inge aan mij of ik er een verslag van wilde schrijven. Jeetje, dacht ik, ik weet niks van sierplanten en niks van tuininrichting.
Maar Inge was tevreden met mijn verslag en nu vijf jaar later ben ik er helemaal aan gewend geraakt dat ze langs komt in de bus en, met een glimlach waar je geen nee tegen kunt zeggen, vraagt of ik weer iets wil schrijven. Heel jammer dat dat nu afgelopen is.
Yvonne en LouLou hebben het dit jaar op zich genomen om de reis te organiseren en interessante en leuke tuinen uit te zoeken. Volgens mij zijn ze daar helemaal in geslaagd.
De eerste tuin Erf Klein Rassert was een parkachtige, goed onderhouden tuin met grasvelden en borders die van mij hier en daar wel iets groter en wilder hadden gemogen. Er was een spectaculaire rambler roos, volop in bloei, die zijn best aan het doen was om een heel dak te bedekken. En nog meer rozen, heerlijk geurend. Een vijver met eenden, een bijenstal en een bosje met een heilige: Philomena. Geschoren hagen, in blokvorm of golvend vormden verbindende elementen.
De tuineigenaar raadde ons aan om op het licht te letten. En op de foto’s kun je volgens mij goed zien wat hij bedoelde.
Op de Haar, de tweede tuin die we bezochten, ligt midden in het Hoevelakense bos. Dit is wat je noemt een plantenliefhebberstuin. Een enorme verzameling van bomen, struiken, varens en andere planten. Ik volgde de routebordjes en kwam meteen in een dicht en donker bos. Het was er vochtig warm, maar verderop onder hogere bomen werd het wat koeler. Er waren overal naambordjes, maar het was niet te doen om die te lezen, het waren er gewoon te veel. Het was veel leuker om een beetje rond te dwalen en de sfeer van het bos te proeven. Zonder de naambordjes zou je het gevoel je kunnen bekruipen dat dat je in het Verboden Bos uit de Harry Potterboeken beland was, dacht ik. Overal duiken namelijk uilen en andere vreemdewezens op. De tuin is een soort doolhof die je helemaal moet doorlopen om de uitgang te vinden. Er zijn naast het bosdeel ook nog andere tuinkamers, zoals een rozentuin en een berceau, maar ik zocht al gauw weer de betrekkelijke koelte van het bos op tot het tijd werd voor de lunch. Aardbeien met slagroom!
Na de lunch ging de reis naar de Hessenhof. Het was de één na laatste dag voor de zomersluiting en veel was al uitverkocht. Maar met enig zoeken waren er nog heel leuke planten te vinden.
Op de terugweg reden we met de bus onder het voorspelde onweer door, zodat we na de reis droog en koel thuis konden komen. Een geslaagde dag! Dank aan Loulou en Yvonne.
Marian van der Horst