Een paar jaar geleden stond ik naar de kale grond rond de fruitbomen en bessenstruiken in mijn tuin te kijken en dacht, hoeveel mooier zou het zijn als de grond niet kaal was. Grond onder bessenstruiken en rond fruitbomen wordt meestal kaal gehouden, maar waarom eigenlijk?

De enige manier om er achter te komen of het anders kon was door het uit te proberen. Zonder iets tegen mijn buren te zeggen (bang dat ze met bezwaren zouden komen) kocht ik een pak graszaad en weidemengselzaad. En een grastrimmer. Het resultaat was overweldigend. Het is een plek geworden waar je als vanzelf blijft zitten en rondkijken. Het zoemt er van de insecten. Er bloeit van alles. De bessen staan er beter bij dan ooit. Onder de pruimenboom steelt nu de grote muur (Stellaria holostea) de show. Die voelt zich helemaal thuis op mijn droge zandgrond. 

Ook paardenbloemen en weegbree hebben zich rond de bessenstruiken gevestigd. Mijn buren vinden het best, ook al waait er weleens een paardenbloemenparasolletje hun kant op. En sommige buren hebben inmiddels ook gras onder hun bessen gezaaid. Bijvoorbeeld omdat het minder werk zou zijn dan schoffelen. Maar ook omdat woelmuizen schijnbaar niet van een dicht wortelnetwerk onder de grond houden. Die rauzen liever door een omgewoelde en gespitte tuin. 

Ik denk weleens: wat zou mijn vader vinden van mijn tuin als hij nog zou leven. Het is een eeuwigheid geleden dat we samen op het tuinpad achter ons huis stonden te kijken hoe het ging met aardbeien of de chrysanten of de komkommers in zijn kasje. De liefde voor tuinieren heb ik op dat soort momenten van hem meegekregen, het is een dierbare herinnering. 

Zijn tuin zag er heel anders uit dan die van mij nu. Hij had een moestuin zonder een sprietje onkruid. 
Hij zou vast wel wat aan te merken hebben op mijn manier van werken. Nogal chaotisch en niet altijd efficient, ik zie hem het denken. Maar ik weet zeker dat hij het zoeken naar een manier om met de natuur samen te werken in plaats van te bestrijden erg interessant gevonden zou hebben.

Marian van der Horst