Toen ik naar deze grotere volkstuin verhuisde had ik mijn nieuwe buurman nog nooit gezien. Meestal zijn de buren er als de kippen bij om je te verwelkomen, en ook even te vertellen wat je beter moet doen dan je voorganger.

Maar deze buurman, ik noem hem F. , bleef onzichtbaar achter een verwilderde ligusterhaag en de hoge stelen van wat later Japanse duizendknoop zou blijken te zijn. Daarachter doemde nog een prachtige witte berk op. 
Ik voelde me nogal opgesloten achter de haag. Gesterkt door het tuinreglement, dat een hoogte van 80 cm voorschreef, heb ik hem ingekort. Pas daarna besefte ik dat F. er misschien liever achter verstopt was gebleven. 
Eindelijk kreeg ik hem te zien. Hij kwam tevoorschijn uit de kas, die ooit mooi was geweest, maar nu op instorten stond. Hij zag dat ik hem zag en schuifelde mijn kant op. F. was het met mij eens, de haag had al lang aangepakt moeten worden en ook de rest van de tuin zou hij aanpakken. Het was me meteen duidelijk dat dat nooit zou gebeuren. 
In een ander leven was F. misschien een filosoof of een dichter geweest. Nu zag ik alleen maar een uitgebluste schaduw van een mens. 
Ik sprak hem af en toe van achter de heg op momenten dat het wat beter met hem ging. Maar meestal zat hij onzichtbaar weggedoken in zijn kas. Toen hij enige tijd later overleed, hebben we met zijn allen de tuin leeggehaald. Het perceel werd gesplitst en toegevoegd aan andere tuinen. Er bleef niets over van de melancholische sfeer van de verwaarloosde tuin. 
Ik kreeg het stuk van de tuin waar de berk op stond. De berk is ten prooi gevallen aan honingzwam en gekapt. Op zijn plek is nu een bloemenperk. Het is inmiddels het hart van de tuin en een fijne plek om even te zitten. Een plek waar de herinnering aan de buurman en zijn berk soms nog vluchtig aanwezig is.

                                                    Marian van der Horst